"CeViZiN KaBuĞuNu KıRıP ÖZüNe İNeMeYeN CeViZi KaBuKTaN İBaReT SaNıR!...

Zamanın birinde, bir oduncu ormanda odun keserken çalı arasında bir yılana rastlamış. Elindeki baltayı kaldırıp yılanın başını vurmak üzereyken bir an göz göze gelmiş. Yaradan’a olan aşkı -yılan bile olsa- yaratılana yansımış ve yılana vurmaya kıyamamış. Yılanda duygulanmış ve dile gelmiş. ''Ey insanoğlu, sen bana kıyamadın, bende sana iyilik edeceğim'' demiş. Bir kör kuyuya dalmış ve kaybolmuş. Biraz sonra ağzında bir altın lira ile dönmüş ve ''Bundan böyle ömür boyu sana her gün bir altın lira vereceğim!'' demiş. Oduncu altını bozdurmuş ve evinde o gün şenlik olmuş. Ailesi dahil hiç kimseye olanı biteni anlatmamış. Herkes sadece oduncunun çok çalıştığı için durumunun düzeldiğini zannetmiş. Oduncu yıllar boyu her gün o kör kuyunun başına gitmiş, yılan ile buluşmuş ve altınını almış. Bir gün oduncu ağır hastalanmış. Kuyunun başına gidemez olmuş. Birkaç gün geçince bolluğa alışmış evinde darlık başlamış. Oduncu oğlunu yanına çağırmış ve yılanın sırrını anlatmış. ''Kör kuyunun başına git ve oğlum olduğunu söyle; yılan sana altın verecek!'' demiş. Oğlu inanmamış ama gitmiş. Yılan önce saklanmış, sonra ortaya çıkmış. Onun oduncunun oğlu olduğuna iyice kanaat getirince de kuyuya inip bir altın getirmiş. Oğlan önce inanmadığı hikayenin gerçek olduğunu görünce hırsa kapılmış, ''Kim bilir daha ne kadar altın var kuyunun içinde!'' diye düşünmüş. Hırsla yılanı öldürmek için bir hamle yapmış, ıskalamış ama yılanın kuyruğunu koparmış. Yılan da can havliyle dönüp oğlanı sokmuş ve öldürmüş. Akşam yaklaşıp da oğlu gelmeyince oduncu iyice endişelenmiş. Hasta yatağından sürünerek bile olsa kalkmış. Kuyunun başına gitmiş ki oğlu cansız yatıyor. Yılanda o anda görünmüş; kuyruğu yok ve kanlar içinde. Oduncu durumu anlamış ve çok üzülmüş. Canının parçası oğlu yerde cansız, yıllardır velinimeti olan yılanda yaralı...
''Hatalı olan oğlum olmalı!'' demiş ve yılandan özür dilemiş. ''Tekrar dost olalım!'' demiş. Yılan ise acı acı gülümsemiş: ''Çok isterdim ama sende bu evlat acısı, bende de bu kuyruk acısı varken biz artık dost olamayız!'' demiş.

“Alıntı”..

 İşte bizlerde sevdiğimiz insanları kırdığımızda onların yüreklerinde onulmaz yaralar açılmasına vesile oluruz; hatamızı anlayıp geri dönmek, kırılan dostluklarımızı yeniden onarmak istesek de eskisi gibi o ilk günkü sıcaklığını korumaz dostluğumuz,dostluklarımız…Bu bağlamda Yunus Emre ne güzel demiştir ;” Bir kez kalp kırdıysan eğer yaptığın secde secde değildir!” Unutmamak lazım ki Allah c.c kul haklarına karışmıyor kulunun kendisine bırakıyor.Bende bu bağlamda kul hakkımı alan insanlara asla ve kat’a kul hakkımı helal etmiyorum.Çünkü ilahi adalet mekanizması ile hiçbir insanın yaptığı kötülük yanına kar kalmaz .Keza herkes yaptığı kötülüğün cezasını çekmelidir..(İftira -dedikodu , hakeret, alay ,yazılarımın çalınması ,sevdiğimim dostlarımla aramın bozulması gibi konularda asla afetmem.Bu günah olan olgular dışında özür dileyen arkadaşlarımı hep şefkatle affetmişimdir.ki bir çok arkadaşım bir kaç yılda geçse beni bulup özür dilemişlerdir.Hakeza Peygamber efendimiz s.a.v öz amcası Hz Hamza r.a'yı hunharca katleden Vahşi'yi affetse bile" gözüme gözükme " demiştir.)Allah c.c bile müminlerin kalbini kendi evi olan Kabe-i Muazzama’dan bile üstün tutmuştur.Cenaze namazı kılarkende ölen insanın kalbine doğru kılar imam cenaze namazını… Peygamber efendimiz s.a.v “ Ne yaparsan sanada aynısı yapılır”, “ Mazlumun bedduasından sakın zira onun duasının kabulünde Allah c.c ile arasında bir engel yoktur” demiştir. Kalp kırmak ,insanları kaybetmek çok kolaydır.Esas erdem kırdığımız kalpleri onararak, dili,dini, ırkı ne olursa olsun insanları kazanabilmektir.Hz Mevlana rahmetullahu aleyh bunu başardığı için hz Mevlana r.a oldu.Bugün Amerika başkasını Barack Huseyin Obama ‘da kendi gibi olmayan insanların yüreğine ulaşabildiği için Amerika’nın ilk Müslüman kökenli siyahi lideri oldu.Ne mutlu insanları kazanabilenlere kaybettiği insanları yeniden kazanma yürekliliğini ve insanlığını gösterebilenlere…

Tuana Nur Banu…
(c) Bu yazının her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.